Chłopaki szamana

Recenzja Generation X z Gazety Krakowskiej (nr 1 z dn. 2-01-96) - CD tygodnia

  Minęło niespełna pięć lat od powstania Houka, a na rynku ukazała się już czwarta płyta w dorobku grupy. Pomimo gruntownego przemeblowania w składzie, najnowszy produkt łączy w interesujący sposób zarówno elementy rospoznawalnego już stylu grupy z pierwiastkami "nowego" brzmienia.
  Houk jaki jest, każdy wie. Wysoce energetyczny czad połšczony z mistycznymi, uduchowionymi tekstami zjednał sobie już w naszym kraju zarówno wiernych zwolenników, jak i zażartych przeciwników. Ale to dobrze. Nie ma bowiem nic gorszego jak brak odzewu i zainteresowania ze strony publiczności.
  Na niego warszawiacy nie muszą na szczęście narzekać i już od ponad roku robią swoje. Jak bowiem wiadomo wszem i wobec, we wrześniu 1994 roku z pierwotnego składu w grupie pozostał tylko Darek Malejonek. Czystka ta zakończyła się na szczęście tak szybko jak przebiegła i lider Houka dokooptował do grupy czterech muzyków z Ahimsy. Gryby, Bolek, Tomik i Miro szybko zrozumieli się z "wodzem" i rozpoczęli próby oraz działalność koncertową.
  Naturalnym obrotem spraw przyszedł czas na nagranie płyty. Rzecz nosi tytuł "Generation X" i leży już na półkach w sklepach muzycznych. Wydaje się, że pomiędzy Darkiem a resztą zespołu "zaiskrzyło". Ale po kolei.
  Tym razem Maleo na miejsce realizacji swoich pomysłów wybrał Studio Izabelin i do konsolety oprócz siebie dopuścił tylko Jarosława Pruszkowskiego. Jest to więc w większości autorska produkcja lidera zespołu, który napisał większość z tych utworów i wszystkie teksty do nich.
  Po pierwszym przesłuchaniu rzuca się w uszy elektryzm "Generation X". Mamy tutaj bowiem prawdziwy kalejdoskop stylów muzycznych.
  Wszystko zaczyna się ostrym, niemalże corowym numerem tytułowym. Już przyzwyczajamy się do bezkompromisowej jazdy gitar i pochodów basu, a tu wyskakuje nam jak Filip z konopii, reggae'owa wstawka w refrenie. I tak już będzie na całej płycie. Ostro i soczyście tak jak w "Animalism" i "Love" lub miękko i pulsująco jak w "Good Will", "Woman" i "Żyję w tym mieście". Jest też miejsce na wyciszenie i dawkę innej, "podskórnej" energii w "Soul Ammunition III" i "Sleep", który dedykowany jest Kurtowi Cobainowi.
  Jak widzicie sami Maleo nie odpuścił i pomimo straty genialnego kompozytora jakim był w Houku (i jest w Kobongu) Robert Sadowski, przygotował interesujący materiał. Nie można także pominąć udziału Ahimsiaków w tym projekcie bo swoją niezwykle plastyczną grą ubarwiają już i tak ciekawą muzykę na "Generation X". Zwłaszcza sekcja rytmiczna gra z niezłym czujem i słychać to głównie w reggae'owych numerach. "Jamajszczyzna" w wykonaniu Houka nie nuży jak w większości rodzimych produkcji, bo każdy kawałek pulsuje innym rytmem, zawsze jednak tego samego serca. Taki na przykład "Żyję w tym mieście" to wygrzebany z połowy lat osiemdziesiątych numer Kultury, efemerycznej hybrydy grupy Izrael. Jednocześnie jest to jeden z trzech kawałków zaśpiewanych po polsku, co do tej pory nie zdarzało się Malejonkowi. W ten sposób po raz pierwszy słuchacze nie znajšcy angielskiego mogš posłuchać, co też ma im do powiedzenia wokalista Houka. I trzeba przyznać, że utwory zaśpiewane po polsku zostały wybrane doskonale. Mamy więc krytykę przemocy na ulicach naszych miast ("Żyję..."), napiętnowanie materialistycznego świata "brudnych" pieniędzy ("Pieniądz") i szczere wyznanie wiary ("Wstań").
  Nacisk na Trzy Prawdy położony jest w anglojęzycznych tekstach jeszcze mocniej. To kolejne znamię czasu i znak, że wiara staje się od niedawna integralnym elementem przekazu muzyki rockowej. Gdzieś zniknęła indiańskość Houka, która ustąpiła miejsca chrześcijańskiemu przesłaniu.
  Mimo wszystko muzyka zespołu nadal oczarowuje swoim klimatem i wzbudza, zwłaszcza na koncertach, duże emocje. Jest to zapewne efekt "szamańskości", która nadal się gdzieœ błška pomiędzy nutami i wierszami tekstów. No to howgh i do następnej płyty.

Artur SZKLARCZYK