Po pięciu latach kroczenia Drogą Neokatechumenalną nabywam pewności, że nie jest ona żadnym ruchem, ani stowarzyszeniem, lecz samą rzeczywistością Kościoła. Dlatego wolę mówić o tym, czym jest dla mnie Kościół, który poznaję przez pryzmat wspólnoty.
  W Kościele jest miejsce dla takiego grzesznika, jak ja. Doświadczam, że Bóg prowadzi mnie i moją rodzinę tak, jak prowadził Izraelitów do ziemi obiecanej. W drodze uczy mnie, jak być mężem i ojcem według Jego zamiaru, a nie według mojego "widzi mi się". Uzdalnia mnie do tego, bym postępował w posłuszeństwie Jego woli i przekonuję się, że prawdziwe szczęście można osiągnąć, gdy się pełni Jego wolę, a nie wtedy, gdy ma się urodę, pieniądze, dobre znajomości itd.
  Moja wiara jest budowana przez wspólnotowe liturgie słowa i Eucharystie. Tu otrzymuję duchową strawę. Pokrzepiony nią zaczynam uważać, że moje życie nie jest ciągiem przypadków; nad moją drogą życia czuwa Bóg. To On sprawia, że wszystkie moje przypadki mają sens, choć nie od razu byłem w stanie to zauważyć i pojąć.
  Bóg kocha mnie, jako grzesznika. Jego miłość mnie przemienia i uzdalnia, bym kochał bliźnich. Przeglądam się w oczach bliźnich, dzięki nim poznaję samego siebie.
  We wspólnocie z nimi uczę się chrześcijaństwa, ale nie takiego na pokaz, powierzchownego, które w krytycznej sytuacji się nie sprawdza. Uczę się chrześcijaństwa według zamysłu Pana.

Dariusz Malejonek